7. apríl 2003 tóku gildi lög á Íslandi sem kallast Raforkulögin (65/2003).     Samkvæmt   lögunum er skilgreint hvað er raforkuframleiðsla,   raforkusala og raforkudreifing.  Neytendur geta valið þann raforkuframleiðanda sem þeim hugnast og keypt raforkuna af honum.  Þeir er þó bundnir því orkudreifingarfyrirtæki sem er á þeirra svæði.

Samkvæmt lögunum þá gat hver sá sem er aflmældur og notar meira afl en 100 kW valið hvaða raforkuseljanda sem hann vildi frá 1. jan 2005.     Frá 1. jan. 2006 geta allir valið sér orkuseljanda eftir eigin höfði   (þó háð því að fyrirtækið vilji taka viðkomandi í viðskipti).  Búið er að skipta landinu á milli 7 raforkufyrirtækja sem sjá neytendum fyrir rafmagni og er hver og einn tengdur einhverjum þeirra, háð búsetu.  þessi fyrirtæki eru:

Orkuveita Reykjavíkur,  OR
Rafmagnsveita ríkisins,  Rarík
Orkubú Vestfjarða,   OV
Norðurorka, NO
Orkuveita Húsavíkur,  OH
Hitaveita Suðurnesja,  HS
Orkuveita Seyðisfjarðar

Síðan gerðist það að ríkisfyrirtækin Rarik, Okubú Vestfjarðar,  og Landsvirkjun sameinuðust um eitt sölufyrirtæki sem var formlega stofnað 10. mars 2006, og heitir Orkusalan.ehf.,   svo nú mun orkusölufyrirtækjunum fækka um eitt (uppl á heimasíðu Landsvirkunar, Rariks og Orkub. V.fjarða).  Öll þessi orkufyrirtæki sameinuðust um fyrirtækið Netorka,  sem sér um miðlægan gagnagrunn sem heldur utan um öll raforkuviðskipti.      Netorka tók upp sænskan hugbúnað til að sinna þessu, en þurfti að staðfæra hann íslenskum aðstæðum og hugbúnaði orkufyrirtækjanna.   Það tók lengri tíma en áætlað var og 29. des. 2005 sendi iðnaðarráðherra út tilkynningu þar sem hann frestaði um hálft ár frelsi einstaklinga til að skipta um orkusala, án þess þó að nefna nokkra dagsetningu.     2. apríl 2006 auglýsti Netorka að nú væri frelsið til þess að skipta um orkusala hafið.     Nú hefur engin tilkynning komið frá iðnaðarráðherra, en reikna má með að nú geti einstaklingar og fyrirtæki valið sér orkusala að eigin vild, með áðurnefndum takmörkunum.  þar sem notandi er tengdur orkufyrirtæki á sínu svæði með rafmagnslínu,   og ekki er mögulegt að skipta um hana, þarf hvert raforkufyrirtæki að aðgreina dreifingu sem er einokunarfyrirtæki á sínu svæði og svo orkuframleiðslu- og sölufyrirtæki sem selur hverjum sem er raforku óháð staðsetningu.   Þetta gerir það að verkum að neytandinn getur ekki valið sér orkudreifingafyrirtæki að eigin vali, heldur er bundinn dreifingarfyrirtækinu sem er á hans svæði.    Hann getur aftur á móti valið sér orkusölufyrirtæki að eigin geðþótta.      Verð á raforku við húsvegg skiptist   á milli dreifingar (afhendingar aftan við mæli í rafmagnstöflu) og framleiðslunnar nokkurn veginn til helminga (40 - 60 % mismunandi eftir fyrirtækjum).    Af þessum sökum er samkeppni og frelsi aðeins á ca helming verðsins.

Rafmagn er óskaplega fjölbreyttur orkugjafi, því má breyta taplítið í hreyfingu,  hita,  kælingu,  ljós og gervigreind (tölvur og stýringar).    Ódýrt rafmagn er því öllum mjög mikilvægt.  Þótt rafmagn sé fjölbreytt orka, þá hefur hún þann galla að ekki er hægt að geyma hana eins og olíu, og erfitt er að geyma frumorkuna, rigningavatnið eða jarðhitann.  Þetta gerir það að verkum að framleiða þarf rafmagn á sama augnabliki og það er notað,  því verður sala á raforku mjög háð því hversu jöfn notkunin er og hafa raforkufyrirtækin bæði orkutaxta og afltaxta.     Hinn almenni notandi notar rafmagn eftir orkutaxta,   en þar sem verðskrá fyrirtækjanna er mjög fjölbreytileg,  bæði í verði á orku og mismunandi fastagjaldi, þá verður það erfiðara en ell að velja þann orkusala sem er hægkvæmastur hverju sinni eða vita hvort afltaxti gæti verið hagkvæmur kostur.      

Til þess að auðvelda einstaklingum og fyrirtækjum að velja sér raforkusala, þá var í árslok 2005 stofnað ráðgjafafyrirtækið Orkumiðlun ehf.    Sérfræðingur þess veitir fyrirtækjum og einstaklingum ráðgjöf við val á raforkusala eftir notkun sinni og sér um að flytja viðskiptin á milli orkufyrirtækjanna.